Hoe de overheid sekswerkers het werk alsmaar moeilijker maakt

Sekswerk is toegestaan in Nederland. Toch ervaren veel sekswerkers dat hun beroep systematisch wordt tegengewerkt. Niet alleen proberen veel gemeenten het aantal sekswerkers terug te dringen, ook zijn hun arbeidsrechten slecht geregeld. ‘Er wordt te vaak gedacht dat wij zielig zijn.’

Nederland leek lang een voorloper op het gebied van sekswerk, maar die indruk wekt ons land allang niet meer. De nieuwe Wet regulering sekswerk (Wrs), die na de zomer naar de Tweede Kamer gaat, maakt het er niet beter op. De minimumleeftijd om het werk te mogen doen wordt 21 jaar, sekswerkers moeten zich registreren, en als klanten een sekswerker zonder vergunning bezoeken, zijn ze strafbaar. Met de nieuwe wet – die al jarenlang in behandeling is – wordt het sekswerkers nóg moeilijker gemaakt om hun werk uit te oefenen. Waarom lukt het Nederland niet om sekswerk zo te reguleren dat ook sekswerkers zelf er gelukkig mee zijn?

Hoewel sekswerk in Nederland toegestaan is, gelden er strengere voorwaarden en regels dan in andere dienstverlenende beroepen, zoals de kappers- of wellnesssector. Zo mogen sekswerkers in de meeste gemeenten niet zelfstandig aan huis werken en verdwijnen steeds meer vergunde werkplekken. Een van de redenen die gemeenten noemen voor die beperkingen is dat een sekswerkbedrijf niet in een ‘aantrekkelijke buurt’ past. Bovendien is er na jaren sleutelen aan een wetsvoorstel nog steeds geen landelijk beleid, dus zijn gemeenten vrij in het opstellen van restricties.

Veel gemeenten voeren een ontmoedigingsbeleid tegen sekswerk. Ook is de arbeidswetgeving rond het beroep ingewikkeld. Het maakt het werk niet alleen complex, maar ook onveilig. Restrictief beleid vergroot bovendien het stigma op sekswerk. Dat de sekswerkbranche onder het ministerie van Justitie en Veiligheid valt, helpt ook niet mee, stelt Wendy*, sekswerker en coördinator bij Sekswerk Alliantie Destigmatisering (SWAD). “Dat is opvallend, want andere dienstverlenende beroepen vallen onder Sociale Zaken of Volksgezondheid.”

Een van de wetten die het werk complex maken is de opting-in-regeling. Van alle sekswerkers in Nederland werkte in 2014 maar 3 procent in loondienst. Maar volgens Marjan Wijers, jurist en promovendus in sekswerk-rechten kunnen ze in feite meestal niet kiezen om in loondienst te gaan. Sekswerkers zijn dan verplicht om via de zogenoemde opting-in-regeling te werken. Deze regeling kwam er in 2008 na rechtszaken waarin exploitanten zich verzetten tegen de aanduiding ‘werkgever’, omdat ze geen ‘gezag’ wilden hebben over iemand die werkzaamheden met diens lichaam verricht. De regeling houdt in dat de exploitant wel belasting voor de sekswerkers afdraagt, maar dat die zich ook aan een aantal regels moet houden die juist de zelfstandigheid van de sekswerker waarborgen, zoals het recht om bepaalde klanten of seksuele handelingen te weigeren. “Maar als werkgevers zich daaraan houden worden ze door de belastingdienst niet meer als werkgever gezien”, vertelt Wijers. Dus is een loondienst in de branche officieel mogelijk, maar in de praktijk zeldzaam.

Het nadeel van de opting-in-regeling is dat sekswerkers niet de voordelen van loondienst hebben, zoals doorbetaald worden bij ziekte, zwangerschapsverlof en pensioenopbouw. Wel mogen ze zelf werktijden en prijzen bepalen, ergens anders werken, en klanten en handelingen weigeren. Eén probleem: er wordt niet gecontroleerd of bordeelhouders zich aan de regels houden, en of die voordelen dus wel gelden. Het ministerie van Justitie laat weten samen met andere partijen, waaronder het Sekswerk Meld en Adviespunt (SMAP), te bekijken hoe er beter toezicht kan komen – en wie daar verantwoordelijk voor moet zijn. Tot die tijd heeft de exploitant het vaak voor het zeggen.

Gecriminaliseerd

Zelfstandige sekswerkers ervaren weer andere obstakels. Zij zijn niet afhankelijk van een exploitant, maar ondervinden problemen wanneer ze een zakelijke rekening willen openen, of verzekeringen of een hypotheek willen afsluiten. Een van de redenen is dat sekswerkers zich laten uitbetalen in contant geld. Banken zijn wettelijk verplicht om witwassen te voorkomen en moeten daarom kunnen achterhalen waar (contant) geld vandaan komt. Maar sekswerkers zijn afhankelijk van de betaalwijze van hun klant – en die wil lang niet altijd digitale sporen van een bezoek achterlaten. Als banken sekswerkers weigeren associëren andere instanties hen ook met criminaliteit, juist omdat ze geen bankrekening hebben.

Met dank aan belangenorganisatie SWAD, is het sinds twee jaar toch mogelijk om bij enkele banken een zakelijke bankrekening te openen. Ook de Nederlandse Vereniging van Banken (NVB) stelt dat het ‘makkelijker is gemaakt’. Toch ervaart bijvoorbeeld sekswerker Esmee* dat anders. Zij begon op haar 21e als escort en runt inmiddels vier jaar haar eigen escortbureau Eslabelle. “Zodra ik bij een bank vertel waarmee ik mijn geld verdien, word ik uitgesloten van hun diensten. Ze willen niet met sekswerk geassocieerd worden en helpen mij niet verder”, vertelt ze. Het lukte Esmee uiteindelijk met veel moeite om een zakelijke rekening te openen. En een huis kopen? Hoewel een woordvoerder van de NVB zegt dat bij het verkrijgen van een hypotheek ‘voor iedere zelfstandige dezelfde regels gelden’, heeft Esmee er een hard hoofd in. “Met dit beroep zal het nooit lukken.”

Sinds 2000 ligt de regulering van sekswerk in handen van de gemeente. Een sekswerkbedrijf openen kan in de meeste gemeenten alleen met een vergunning. En wie die krijgt? Dat bepalen de gemeentebesturen, en die worden steeds strenger. In Eindhoven, bijvoorbeeld, werden dit jaar de regels veranderd. Een aflopende vergunning wordt niet meer automatisch verlengd, maar verloot – en daarmee is de kans op honderden aanmeldingen voor één sekswerklocatie groot. Bovendien kost het veel moeite, tijd en onzekerheid om die vergunning aan te vragen. Esmee had zich grondig voorbereid: “Ik had me goed ingelezen, maar het duurde ruim een half jaar voordat de aanvraag rond was. Wel moest ik in de tussentijd de locatie waar ik wilde gaan werken al huren. Zo maakte ik lange tijd kosten zonder te weten of ik überhaupt een vergunning zou krijgen.” Uiteindelijk kreeg Esmee de vergunning wel, maar velen grepen mis.

Een landelijke richtlijn voor regelgeving ontbreekt en dat is veel sekswerkers een doorn in het oog. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) erkent dat de decentrale regels knelpunten en onduidelijkheid met zich meebrengen. Hoewel in Rotterdam, Utrecht, Tilburg en Hilversum thuisontvangst mogelijk is, wordt het in andere gemeenten niet toegestaan. Daarbij nemen vergunde werkplekken voor zelfstandige sekswerkers de laatste jaren af, zoals de halvering van het aantal werkplekken op De Wallen in Amsterdam en de sluiting van het Zandpad in Utrecht. Wie nergens legaal kan werken, wijkt uit naar hotels of Airbnb’s – maar daar klanten ontvangen is verboden en niet veilig.

Onveilig door beleid

Sekswerker Irina Hornsta ziet hoe sekswerkers noodgedwongen klanten ontmoeten op onveilige locaties zonder vergunning. Zo is er op onvergunde locaties een grotere kans op chantage, aanranding en weigering van betaling. Wie zonder vergunning werkt, is huiverig om hulp van de politie of andere instanties in te schakelen – en dat weten klanten met verkeerde bedoelingen ook. “We worden gedwongen om naar alternatieven te zoeken om ons werk te blijven doen en dat zet de deur open voor misbruik en misstanden”, vertelt Hornstra. Hoewel de overheid beweert dat het huidige beleid de veiligheid van sekswerkers bevordert, tonen onderzoeken en ervaringen van sekswerkers aan dat strikte, ingewikkelde regelgeving hun werk juist minder veilig maakt.

Inmiddels werkt de politie samen met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) aan een landelijke handreiking, zodat gemeenten het toezicht op sekswerk beter kunnen organiseren. Maar ook die samenwerking met de politie wekt weer de suggestie dat sekswerk altijd met criminaliteit te maken heeft. Rodney Haan, adviseur sekswerkbeleid bij het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid (CCV) benadrukt twee grote verschillen binnen de sekswerksector: “Je hebt mensen die vrijwillig kiezen voor sekswerk, en mensen die onder dwang uit andere landen worden gehaald om seks tegen hun wil te verrichten.” Uitbuiting moet worden aangepakt, daar zijn beleidsmakers, politici, instanties en sekswerkers het over eens. Maar de manier waarop is punt van discussie. “Zie sekswerk als normaal beroep”, bepleit Haan.

Toch worden beide groepen door de overheid over één kam geschoren – en daar zijn degenen die kiezen voor sekswerk de dupe van. Hoe groot beide groepen zijn, is niet bekend. Maar men schat dat het aantal legale en vrijwillige sekswerkers flink groter is dan het aantal uitgebuite. Haan: “Uitbuiting is de troefkaart die mensen trekken wanneer het over sekswerk gaat. Daardoor raakt een genuanceerde discussie ondergesneeuwd.” Sekswerker Wendy van SWAD herkent het stereotype dat iedereen die in de seksbranche werkt een slachtoffer is: “Er wordt te vaak gedacht dat wij zielig zijn.”

‘Het zou je dochter maar zijn!’

Volgens Haan is nauwe samenwerking tussen beleidsmakers en sekswerkers noodzakelijk – een advies dat ook Soa Aids Nederland onderstreept: “Sekswerkers moeten betrokken worden bij het opstellen van beleid om schadelijke maatregelen zo veel mogelijk te voorkomen.” De SWAD zet hierin stappen. “Aan gemeentes, politie, GGD en scholen geven we workshops zoals ‘stigma op sekswerk’”, vertelt Wendy. “Er wordt steeds minder over ons, en vaker met ons gesproken.”

Terwijl demissionair minister Van Weel nóg meer voorwaarden en regels voorstelt, pleiten sekswerkers voor iets heel anders: erkenning van hun beroep als legitiem werk. “We hebben bijna geen rechten,” zegt sekswerker Wendy. “Ons beroep zou gedecriminaliseerd moeten zijn. Maar dat is het nog niet. En dat voel je elke dag.”

Bron: oneworld.nl

Sfeervolle bekende SM Studio Amersfoort heeft plek voor kamerverhuur door Meesteressen/Kinkygirls

De welbekende SM Studio Amersfoort heeft drie SM-kamers voor verhuur aan commerciële Meesteressen en Kinkygirls. De sfeervolle ruimtes zijn vaak allemaal volgeboekt, maar af en toe is er nog plek.

Heb je interesse in huren? Van vandaag t/m 7 september zijn er nog kamers vrij.

Contact voor verhuur

Door te mailen naar info@smstudio-amersfoort.nl kan je vragen naar de mogelijkheden. En op smstudio-amersfoort.nl/sm-kamers kan je de verschillende ruimtes zien.

De kamers zijn gevestigd binnen Privehuis House of Dreams, aan de Soesterweg 271. Er is een gastvrouw aanwezig om je klanten te ontvangen, een nette badkamer met schone handdoeken en parkeren is gratis. Het treinstation Amersfoort Centraal is op 10 minuten loop-afstand.

Tilburgse huurder uit huis gezet als prostituee in lingerie deur opent bij nachtelijke controle

De huurder bij wie vorig jaar een werkende prostituee in zijn woning werd aangetroffen, is uit zijn huis aan de Don Boscostraat in Tilburg gezet. Zij opende de deur in lingerie bij een nachtelijke controle van de gemeente.

De vrouw werkte vanuit de slaapkamer van de huurder, die daar een zorgwoning heeft via Het Houvast. Ondanks dat er twee tot drie keer per week zorgmedewerkers langsgingen, had niemand door dat er nog iets in het huis gebeurde.

Totdat een toezichthouder van de gemeente zich vorig jaar voor als klant voordeed en een afspraak maakte via de site Kinky. Die dag en nacht gaat het team, samen met de politie, langs huizen waar sekswerkers vermoedelijk illegaal hun diensten aanbieden.

Zo ook aan de Don Boscostraat in Tilburg-West, waar de vrouw in lingerie de deur opent. Ze blijkt niet de enige in de woning. In de kamer hangt een man op de bank. De bewoner is duidelijk niet gediend van het bezoek. „Raak ik nu mijn woning kwijt?”, schreeuwt hij.

Sekswerk mag in Tilburg: wel volgens de regels

Hij krijgt te horen dat hij prostitutie niet mag faciliteren. De toezichthouder legt die dag meerdere keren aan de deuren uit, dat sekswerk mag in Tilburg. Als het maar volgens de regels gebeurt. Maar deze vrouw is dakloos en werkt vanuit de slaapkamer van de huurder. Dat is wel illegaal.

Zij wordt meteen in contact gebracht met Seksworks, de belangenvereniging van sekswerkers, voor hulp.

Hij verliest inderdaad zijn woning, zo wordt donderdag duidelijk in de rechtbank Breda. Toen de verhuurder hoorde wat er gebeurd was, zegde hij meteen het contract op.

De bewoner woont inmiddels elders in Tilburg. Zowel hem als de verhuurder hangt een dwangsom van 5000 euro boven het hoofd, die ze moeten betalen als er nog een keer zoiets plaatsvindt.

De gemeente schat dit risico zo in, omdat de huurder al eerder de fout in ging. De verhuurder had volgens de gemeente meer moeten doen om dit te voorkomen. De bewoner en verhuurder zijn het niet eens met de dwangsom en proberen via de rechtbank gelijk te krijgen. Die doet over zes weken uitspraak.

Bron: bd.nl

Bezoekers van grootste prostitutiesite van België worden geplaagd door afpersing: “Geloof me, we maken je kapot”

Schaamte, zwijgen en betalen: precies waarop digitale afpersers mikken op erotische advertentiesites als het Belgische Red Lights. “We krijgen wekelijks een tiental meldingen van gebruikers die worden bedreigd of gechanteerd.”

Red Lights is een online marktplaats waar sekswerkers zichzelf kunnen promoten. Iedereen kan zich registreren, maar enkel na een grondige controle van identiteit en echtheid. “Gebruikers moeten een identiteitskaart en een recente foto met ‘Red Lights’ en de datum op voorleggen. Alles wordt handmatig en automatisch gescreend. Pas als dat in orde is, kan hun profiel online”, legt de CEO uit.

Familie bedreigen

Toch zijn er steeds vaker problemen. “Tegenwoordig krijgen we wekelijks een tiental meldingen. Het zijn telkens dezelfde teksten die verspreid worden. Het gaat dus waarschijnlijk om een georganiseerde bende. De slachtoffers worden na enkele berichten onder druk gezet om geld te betalen, met de dreiging dat anders hun familie betrokken zal worden.”

Hoe de daders aan de nummers van de gebruikers komen, is nog een raadsel. “We hebben al onderzocht of het om een datalek gaat, maar daar vinden we geen spoor van. Onze vermoedens gaan eerder uit naar sekswerkers die actief zijn op Red Lights en mogelijk telefoonnummers van anderen doorspelen, waarschijnlijk tegen betaling.”

Red Lights speelt alle meldingen wekelijks door aan de politie. “Ook zij vinden voorlopig geen duidelijk aanknopingspunt. Maar we blijven waakzaam. We raden onze gebruikers altijd aan om niet op de bedreigingen in te gaan en meteen melding te maken bij ons. Tot nu toe hebben we geen aanwijzingen dat een slachtoffer effectief heeft betaald, en evenmin dat er nadien represailles zijn gevolgd.”

Bluf

Ook bij de politie zijn deze afpersingspraktijken gekend. De Nederlandse Politie Eenheid Limburg laat weten dat deze werkwijze bij hen bekend is. Ook in ons land volgt de politie de evolutie op de voet. “Dergelijke vormen van afpersing komen zeker voor”, zegt Dorien Baens, woordvoerder van politie Limburg Regio Hoofdstad. “In onze politiezone worden er wel niet veel aangiftes gedaan, maar dat zou ook te maken kunnen hebben met schaamte bij de slachtoffers.”

Volgens de politie is financieel gewin meestal het enige doel van de daders. “De dreiging om familie erbij te betrekken, is vaak bluf. Ze proberen vooral angst aan te jagen om je tot betaling te dwingen. Toch is het aangeraden om zo weinig mogelijk persoonlijke informatie vrij te geven, zoals je adres of echte naam, en ga nooit in op de eisen. Reageren is af te raden. Maak screenshots ter bewijs en blokkeer het nummer. Als het aanhoudt, kan veranderen van telefoonnummer of hulp vragen aan je provider een oplossing zijn.”

Wie slachtoffer wordt van de afpersers, doet best zo snel mogelijk aangifte bij de politie. “Ook als je de dader niet kent, kan je klacht indienen tegen onbekenden. Het parket beslist vervolgens wat er verder met het dossier gebeurt.”

Onze reporter werd slachtoffer: “Als je me vandaag niet appt, zullen we je afmaken”

Voor een zomerreeks over de seksindustrie ontdekte ik de website Red Lights. Ik contacteerde tientallen profielen van mensen die diensten aanbieden in mijn regio. Voor mijn research was het een goudmijn. In geen tijd had ik rechtstreeks contact met camgirls, escorts en privé-dames. Maar er zat ook een adder onder het gras.

Kloten met dames

Enkele dagen na mijn eerste berichten kreeg ik via Whatsapp plots een dreigend bericht van een onbekend nummer. “Luister, jij loopt te kloten met onze dames, we geven je nu eenmalig de kans dit normaal onderling met ons op te lossen of de consequenties zullen groot zijn. Geloof me, we maken je kapot. Dit wil jij niet, dus bij deze laatste kans wordt dit nu netjes zonder problemen opgelost ja of nee! Als je me vandaag niet appt, zullen we je afmaken.”

Omdat ik het eleganter vind om rechtstreeks bedreigd te worden dan via een vaag berichtje, belde ik hem meteen op. Geen gehoor. Bluf dus. Toen hij bleef aandringen op die ‘eenmalige betaling’, verwees ik hem vriendelijk door naar mijn hoofdredacteur en het bestuur van Mediahuis. Nooit meer iets van gehoord, althans van hem toch.

Verdienmodel

Sindsdien blijven gelijkaardige berichten binnenstromen. Telkens van andere nummers, soms letterlijk dezelfde tekst, soms een iets creatievere variant met familiebedreigingen. Zes verschillende nummers zijn er al gepasseerd, Belgische en Nederlandse. Het patroon is duidelijk. Dit is geen woedende pooier. Dit is een verdienmodel.

De daders weten waar ze mee bezig zijn: de tactiek mikt op schaamte, angst en indiscretie. Op het feit dat veel bezoekers zo’n website stiekem bekijken, zonder dat iemand het weet, thuis. En precies die verborgenheid maakt hen kwetsbaar.

Misdrijf

Als journalist voel ik me weinig geïntimideerd door dit soort holle dreigementen. Maar ik kan me perfect inbeelden hoe iemand die wel met recreatieve bedoelingen op zo’n site belandt, van zijn sokken wordt geblazen door zulke berichten. Het leven van zo iemand kan serieus ontsporen.

Wat deze digitale afpersers doen, is geen kattenkwaad. Dat is gewoon een misdrijf. Maar zolang het slachtoffer zich te zeer schaamt om klacht in te dienen, blijven de daders buiten schot. En net daar rekenen ze op.

Bron: gva.be

Zeemeermin met XL-boezem zorgt voor commotie in Denemarken

In Dragør, een slaperig Deens kustplaatsje vlak bij Kopenhagen, is de pleuris uitgebroken. Niet vanwege een politiek schandaal, rellen of een dolgedraaide haringvangst. Nee, een vier meter hoge zeemeermin met een indrukwekkende voorgevel moet weg. De reden? Te aanstootgevend. Of zoals sommige critici het noemen: “te veel porno”.

Dit beeld, genaamd De Grote Zeemeermin, is het werk van kunstenaar Peter Bech, die zich ooit afvroeg waarom de wereldberoemde Kleine Zeemeermin in de Deense hoofdstad zo… klein is. Je kent ‘m wel, dat iconische standbeeld waar toeristen zich massaal voor verdringen, om vervolgens licht teleurgesteld weg te wandelen. Dus Bech dacht: groter, ronder, opvallender. En zo geschiedde.

De Grote Zeemeermin

Met haar vier meter hoogte, imposante vormen en bloot bovenlijf is de Grote Zeemeermin inderdaad geen muurbloempje. Ze stond eerst in Kopenhagen, toen bij Fort Dragør, maar nu wil het Deense Agentschap voor Paleizen en Cultuur dat het beeld opzout. Officieel omdat het niet “past binnen het cultuurhistorische karakter van het fort”. Officieus? Omdat men het blijkbaar moeilijk heeft met het vrouwelijk lichaam in XXL-formaat.

Kunstcriticus Mathias Kryger stak onlangs het lont in het kruitvat door het beeld af te doen als “de ultieme mannenfantasie” en “niet vrouwvriendelijk”. Alsof we anno 2025 niet met een paar blote borsten kunnen omgaan, zolang ze toevallig uit brons zijn gegoten.
‘Lachwekkende commotie’

Bech zelf vindt de commotie lachwekkend: “De kop is groot, het lijf is groot, de staart is groot, natuurlijk zijn de borsten dat ook. Ze heeft gewoon normale proporties voor een beeld van deze schaal.” En eerlijk: hij heeft een punt. Het is niet alsof hij Pamela Anderson in visvorm heeft geboetseerd. Het is een zeemeermin.

Lokale horecaondernemer en fort-eigenaar Torben Bødtker is er klaar mee. Volgens hem is het beeld juist een hit: “Mensen komen speciaal naar Dragør om haar te zien. Ze is een publiekstrekker.” Maar blijkbaar zijn blije toeristen geen argument tegen ‘aanstootgevend bronzen borstbeeld’.

Andere plek?

De gemeente wil het beeld niet ergens anders in de stad herplaatsen, zelfs niet nu Bech het gratis aanbiedt en het transport zelf wil regelen. Gelukkig gloort er hoop aan de horizon: een politicus uit buurgemeente Tårnby wil haar wél adopteren. Met wat politieke ruggengraat krijgt de Grote Zeemeermin hopelijk snel weer haar welverdiende plek in de openbare ruimte.

Tot die tijd blijft de vraag hangen: wanneer is kunst gewoon kunst, en wanneer wordt het ineens porno? En waarom zijn het altijd borsten die die discussie moeten aanzwengelen?

Bron: fhm.nl

Bonnie deed het met 1.057 mannen in 12 uur: nu krijgt ze een eigen docu én zegt haar man voor het eerst zijn gedachte

Channel 4 heeft een nieuwe documentaire uitgezonden die draait om de ‘adult content creator’ Bonnie Blue – en het is de eerste keer dat haar echtgenoot, Ollie Davidson, zich uitspreekt over haar keuzes en carrière. De documentaire, getiteld ‘1,000 Men & Me: The Bonnie Blue Story’, werd uitgezonden op 29 juli.

Bonnie, wiens echte naam Tia Billinger is, heeft online veel stof doen opwaaien door een reeks provocerende publieke uitspraken. Hoewel de kritiek zich niet volledig richt op haar werk in de seksindustrie, hebben vooral haar uitspraken over ontmaagdingen en vreemdgaan ethische bezorgdheid gewekt op sociale media. Onlangs verscheen ze ook in de podcast van Andrew Tate, wat de controverse nog verder aanwakkerde.

“Heldere blik op hypermodern fenomeen”

Kort daarna werd Bonnie van OF verbannen, nadat ze plannen aankondigde om een eigen ‘petting zoo’ te lanceren waarin ze haar eerdere record wilde verdubbelen naar 2.000 mannen. De documentaire heeft als insteek de vraag: “Wanneer Bonnie Blue aankondigde dat ze met 1.057 mannen seks had gehad in 12 uur, speelde ze dan gevaarlijk in op mannelijke fantasieën, of was ze een seks-positieve ondernemer die haar eigen pad bewandelt?”

Regisseur Victoria Silver licht toe: “Bonnie Blue weigert zich te conformeren aan de publieke opinie en leeft volgens haar eigen regels. In een tijd waarin feitelijke televisie vaak terugblikt, wilde ik juist het rauwe momentum vangen van een verhaal dat zich nog aan het ontvouwen is – met een vrouw in het hart die haar leven op ongekend gedurfde wijze leidt.” Ook Tim Hancock va Channel 4 reageerde: “Met ongelofelijke toegang tot een actueel en moreel grensverleggend verhaal biedt deze documentaire een heldere blik op een hypermodern fenomeen – en zal het kijkers waarschijnlijk aanzetten om hun eigen oordelen en aannames te heroverwegen.”

Expliciete scènes ‘redactioneel gerechtvaardigd’

Channel 4 bevestigde tegenover Indy100 dat de seksscènes in de documentaire “redactioneel gerechtvaardigd” zijn: “Er is zorgvuldig nagedacht over hoe en waarom deze beelden worden getoond. Aangezien het maken van pornografische content Bonnie’s werk is, is de expliciete inhoud essentieel om de context van haar carrière én de publieke reactie daarop te begrijpen. We presenteren het op een niet-gratuite manier, met een duidelijke kijkerswaarschuwing vooraf, zodat iedereen weet waar hij of zij aan begint.”

De echtgenoot spreekt voor het eerst

Voor het eerst deelt ook Oliver Davidson (Ollie) zijn kant van het verhaal in een interview. De twee leerden elkaar kennen op 14-jarige leeftijd op school, trouwden in 2022 in Westminster en verhuisden samen naar de Gold Coast in Australië. In 2023 gingen ze uit elkaar, en Bonnie bevestigde in eerdere interviews dat er een echtscheiding gaande is. In de documentaire onthult ze dat Ollie aanvankelijk volledig achter haar OF-carrière stond, een vergoeding kreeg als medewerker en zelfs hielp bij het organiseren van haar evenementen.

Ollie zegt in de documentaire: “Ze heeft echt een connectie met haar fans. De meeste mensen die volwassen content maken, zijn onbereikbaar – je ontmoet ze nooit echt. Maar Bonnie zet gewoon haar locatie online, waardoor haar fans ook daadwerkelijk met haar kunnen filmen. Mainstreamporno bestaat al heel lang, maar er is eigenlijk nooit veel veranderd – tot nu. Bonnie is een keerpunt. Ze heeft het spel compleet veranderd.” Toch geeft Bonnie toe dat hun relatie onder druk kwam te staan door haar succes. “We groeiden uit elkaar,” zegt ze. “We waren gewoon niet compatibel.”

Bron: clint.be

De ‘stripper-index’ als indicatie voor recessie?

De zogenoemde “stripper-index”, die het bestedingspatroon in de seksindustrie koppelt aan de stand van de economie, blijkt weinig voorspellende waarde te hebben voor de Bitcoin koers. Dat blijkt uit een analyse van inkomsten van OnlyFans modellen en gesprekken met betrokkenen in de sector.

Bitcoin en de stripper-index

De index is gebaseerd op het idee dat consumenten tijdens economische onzekerheid minder geld uitgeven aan luxe en niet-essentiële diensten, zoals stripclubs of sekswerk. In het verleden werd dit fenomeen anekdotisch gebruikt als indicator voor naderende recessies. Maar in het digitale tijdperk, waarin een groot deel van de seksindustrie online opereert via platforms als OnlyFans, lijkt die relatie te verwateren.

Uit een analyse van 57 maanden aan inkomsten van een OnlyFans model, dat werkt onder de naam “Nerdy Dancing”, blijkt geen overtuigend verband met de koers van Bitcoin. Hoewel de twee in 55 procent van de gevallen in dezelfde richting bewogen, was er over de gehele periode sprake van een negatieve correlatie van -0,335. Dat betekent dat wanneer Bitcoin steeg, haar inkomsten juist daalden, en andersom, zij het op een bescheiden schaal.

“Ik heb niet het gevoel dat mijn inkomsten echt meelopen met de Bitcoin koers,” vertelt het model aan Cointelegraph. “Zelfs als de economie verandert, ligt het vooral aan mijn eigen inzet en aan de toevallige aanwezigheid van grote klanten.”

Ook andere sekswerkers onderschrijven dit beeld. Catherine De Noire, manager van een bordeel en actief op OnlyFans, ziet in haar dagelijkse praktijk weinig invloed van cryptokoersen op het gedrag van klanten. “De meeste bezoekers betalen contant. Crypto wordt nauwelijks gebruikt, omdat klanten vaak liever volledig anoniem blijven,” zegt zij.

Geen Bitcoin op OnlyFans

Hoewel platforms zoals Pornhub sinds 2018 cryptobetalingen accepteren, kiest OnlyFans nog altijd uitsluitend voor traditionele betalingsopties. Toch is er onder gebruikers wel belangstelling voor alternatieven. “Sommige van mijn fans vragen of ze met Bitcoin kunnen betalen,” aldus De Noire, “maar omdat dat niet kan via het platform, blijft het bij vragen.”

Erotisch performer Allie Eve Knox, een bekende naam binnen de Web3-gemeenschap, zag tijdens de NFT-hype in 2021 wel een tijdelijke opleving in cryptobetalingen. “Toen mensen veel winst maakten, wilden ze wel content kopen met crypto. Maar als Bitcoin echt piekt, houden mensen hun geld juist vast om het saldo te kunnen screenshotten,” grapt ze.

Knox is een pleitbezorger van financiële vrijheid voor sekswerkers en heeft geprobeerd crypto als uitweg te gebruiken, nadat ze meerdere keren van traditionele betalingssystemen werd geweerd. “Zelfs Coinbase sloot mijn account nadat ik mijn QR-code op televisie liet zien,” vertelt ze.

De romantiek tussen crypto en sekswerk lijkt daarmee grotendeels verleden tijd. Projecten als SpankPay, een cryptobetalingsdienst voor sekswerkers, zijn inmiddels stopgezet wegens toenemende regulatoire druk. Tegelijkertijd komen digitale sekswerkers wereldwijd steeds vaker in de knel door wetgeving, zoals recente verboden in China en beperkingen in Zweden.

De Noire verwijst naar socioloog Zygmunt Bauman om te verklaren waarom de sector soms toch floreert, ondanks economische tegenwind. “Zolang mensen blijven investeren in luxe, van massages tot seks, is er kennelijk voldoende geld in omloop.”

Al met al toont het onderzoek dat de stripper-index, hoe populair het begrip ook is in economische kringen, nauwelijks toepasbaar is op het digitale sekswerk en de Bitcoin markt. Zowel de volatiliteit van crypto als de persoonlijke prestaties van creators blijken belangrijkere factoren dan macro-economische sentimenten.

Bron: bitcoinmagazine.nl